۴۴۱۴ مطلب
این یادداشت استدلال میکند که دولت راستگرای افراطی اسرائیل به رهبری بنیامین نتانیاهو با تمرکز بر تهدید ایران، الحاق تدریجی کرانه باختری، تداوم جنگ غزه و تضعیف نهادهای قضایی را پیش میبرد؛ مسیری که بهزعم نویسنده اسرائیل را به سمت وضعیتی شبیه آپارتاید سوق میدهد. پیامدها تنها داخلی نیست: روابط آمریکا با متحدان عرب آسیب میبیند، حمایت نسل جوان آمریکایی کاهش مییابد و شکاف در دیاسپورای یهودی تعمیق میشود. تهدید اصلی، بیش از آنکه خارجی باشد، از درون ساختار سیاسی و ایدئولوژیک اسرائیل برمیخیزد.
انتقال مذاکرات ایران و آمریکا از مسقط به ژنو، تلاشی برای بینالمللیسازی و مشروعیتبخشی بیشتر به گفتوگوها ارزیابی میشود، در حالیکه دونالد ترامپ با تعیین ضربالاجل و مدیریت مستقیم، بهدنبال جمعبندی سریع پرونده است. همزمان گزارشهایی از آمادگی تهران برای تعلیق موقت غنیسازی در برابر رفع تحریمها منتشر شده است.
به گزارش نیویورک تایمز ، دولت دونالد ترامپ با کنار گذاشتن ساختارهای سنتی دیپلماسی، مذاکرات حساس با ایران و روسیه را به چهرههای معاملهمحوری چون جرد کوشنر و استیو ویتکاف سپرده است. همزمان، ترامپ در قبال ایران از تهدید نظامی و نمایش قدرت دریایی بهعنوان اهرم فشار استفاده میکند، اما در برابر روسیه فشار نظامی را کاهش داده و بر اهرمهای اقتصادی تکیه کرده است؛ رویکردی دوگانه که جنگ اوکراین و بحران هستهای ایران را در مسیرهای متفاوتی پیش میبرد.
در حاشیه کنفرانس امنیتی مونیخ، رقابت فشرده شرکتهای تسلیحاتی با موج بازتسلیح اروپا گره خورده است. سیاستهای دونالد ترامپ با تضعیف چندجانبهگرایی و ایجاد تردید نسبت به چتر امنیتی آمریکا، هم به افزایش بودجههای دفاعی در اروپا و آسیا انجامیده و هم نگرانی درباره ملیگرایی افراطی و اشاعه هستهای را تشدید کرده است. در حالیکه برخی دستاوردهایی چون تقسیم هزینههای ناتو را مثبت میدانند، فرسایش اعتماد متحدان میتواند مهار چین و پرونده ایران را دشوارتر و آمریکا را به بیثباتیهای گستردهتر بکشاند.
در حالی که تنشهای منطقهای طی روزهای اخیر وارد مرحله تازهای شده، شبکه سیبیاس نیوز در گزارشی مدعی شده است که رئیسجمهور آمریکا جدول زمانی احتمالی برای حمله به ایران را مورد بررسی قرار داده، هرچند هنوز تصمیم نهایی در این باره اتخاذ نشده است.
یک ماه و نیم پس از عملیات جنجالی آمریکا برای بازداشت نیکلاس مادورو، روابط واشینگتن و کاراکاس وارد مرحلهای تازه و پیچیده شده است؛ از یکسو طرحهای آمریکا برای مدیریت و بهرهبرداری از نفت ونزوئلا و از سوی دیگر تأکید مقامهای موقت این کشور بر مشروعیت مادورو، معادلهای دوگانه از تقابل سیاسی و تعامل اقتصادی را رقم زده که آینده آن همچنان با پیچیدگیهایی مواجه است.
اختلاف فزاینده میان عربستان سعودی و امارات متحده عربی، اتحاد راهبردی سابق این دو قدرت عربی را به رقابتی پیچیده و چندلایه تبدیل کرده است. این شکاف که از اختلاف بر سر جنگ یمن آغاز شد، اکنون به رقابت ژئوپلیتیکی، اقتصادی و رسانهای گستردهتری گسترش یافته و حتی به جنگ روایتها در فضای مجازی و تقابل در پروژههای کلان منطقهای رسیده است. این واگرایی، چالشی جدی برای راهبرد آمریکا در خاورمیانه محسوب میشود و میتواند توازن قدرت منطقه و انسجام محور متحدان واشنگتن را تضعیف کند.
همزمان با دور تازه گفتوگوهای هستهای ایران و آمریکا در ژنو، یک نشریه چینی از تغییر تاکتیک تهران در میز مذاکره خبر داده و نوشته است ایران میکوشد با تبدیل چارچوب توافق احتمالی به یک «پیشنهاد اقتصادی بزرگ»، آن را برای رئیسجمهور آمریکا جذابتر کند؛ رویکردی که به باور تحلیلگران تلاشی برای سخن گفتن با زبان معاملهمحور واشینگتن است.
ژنو بار دیگر به صحنه مذاکرات حساس هستهای ایران و تحولات امنیتی جهانی تبدیل شده است، در حالی که جمهوری اسلامی ایران همزمان با تقویت توان بازدارندگی خود از طریق رزمایش راهبردی در تنگه هرمز، پیام روشنی درباره آمادگی دفاعی ارسال کرده است. در مقابل، آمریکا با اتخاذ راهبرد فشار و مذاکره همزمان، در پی تحمیل شروط خود است، اما ملاحظات سیاسی داخلی و هزینههای جنگ، واشنگتن را به سمت توافق سوق داده است.
مارکو روبیو در کنفرانس امنیتی مونیخ با تأکید بر «احیای تمدن غرب» تلاش کرد اتحاد آمریکا و اروپا را در چارچوبی تمدنی بازتعریف کند، اما همزمان هشدارهایی درباره مهاجرت، تغییرات اقلیمی و ضرورت افزایش هزینههای دفاعی اروپا مطرح کرد. سکوت معنادار او درباره حمایت سنتی از اوکراین و لغو دیدار با رهبران اروپایی، نگرانیهایی درباره تغییر راهبرد واشنگتن و احتمال کاهش تعهد آمریکا به امنیت اروپا ایجاد کرده است.
